Chellama

நான் முதல் முதலாகச் சைக்கிள் ஓட்டிய கதை

செல்லம்மா என் பெயர். அந்தக் கிராமத்தில் ஒரு தெருக்கோடியில் என் குடிசை வீடு. என் குடும்பத்தில் மொத்தம் நாலு பேர். நான், என் தாய், என் தந்தை மற்றும் வறுமை.

எங்களுடன் வறுமை இருந்த போதிலும் என் பெற்றோர்கள் என்மீது காட்டிய அன்போ மிக அருமை.

நான் வசித்த தெருவில் ஒரு மாடி வீடும் உண்டு. அந்த வீட்டில் எனது வயதில் ஒரு மங்கை இருந்தாள் அவள் பெயர் செல்வி.

எனக்கு விவரம் அறிந்த நாள் முதல் அந்தத் தெருவில் செல்வி சைக்கிள் ஓட்டுவதை நான் கண்டதுண்டு. அதைப்பார்த்து எனக்கும் சைக்கிள் ஓட்ட வேண்டும் என்ற ஆசை வந்ததுண்டு.

செல்விக்கு நினைவு இருக்கிறதோ இல்லையோ எனக்குத் தெரியாது ஆனால் அவள் ஒட்டிய அனைத்து சைக்கிள்களும் என் நினைவில் நன்றாக இருக்கிறது.

முதல்முதலாக ஒரு பச்சை வண்ண மூன்று சக்கர சைக்கிள் ஓட்டினாள் பிறகு அது ஊதா கலர் நான்கு சக்கர சைக்கிள் ஆக மாறியது (முன் ஒன்று பின் மூன்று சக்கரம்).இப்பொழுது அவள் ஓட்டுவது மஞ்சக் கலர் இரண்டு சக்கர சைக்கிள்.
அவள் வளர வளர அவள் உயரத்துக்கு ஏற்றவாறு சைக்கிள் வந்தன.

அவள் ஒவ்வொரு முறையும் சைக்கிளை மாற்றும்போது அவள் பயன்படுத்திய பழைய சைக்கிள் எனக்குக் கிடைத்து விடாதா என்றும் நான் ஏங்கியதுண்டு.

என் வீட்டிலும் ஒரு சைக்கிள் இருந்தது, அது பெரியவர்கள் ஒட்டக்கூடியது.
என் தந்தை அதை வைத்துத் தினம் பல ஊர் சென்று கோலமாவு விற்று வருவார்.

என் சைக்கிள் ஓட்டும் ஆசையைப் பலமுறை என் தந்தையிடம் சொல்லி வந்தேன். என் உயரத்துக்கு ஏற்றச் சைக்கிளை அவரால் வாங்கித்தர இயலவில்லை என்றாலும் என் எண்ணம் நிறைவேற ஒரு வழியை யோசித்தார்.

அவர் வீட்டில் இருக்கும் சமயங்களில் அந்தப் பெரிய சைக்கிளை ஸ்டாண்டு போட்டு நிறுத்திவைத்து எங்கள் வீட்டின் அருகே உள்ள அந்த மரத்தில் கட்டிவிடுவார்.

பின்பு நிற்கின்ற அந்தச் சைக்கிளில் என்னை ஏற்றி குரங்கு பெடல் செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தார்.

நீ பெரிய சைக்கிள் ஒட்டுகிறாய் என்று  ஊக்குவிப்பார்.

அது நின்ற இடத்திலே நின்று இருக்க அந்தச் சைக்கிளை மிதித்துப் பல இடங்கள் சென்றுவந்தேன் என் கற்பனையில்.

சிறிது காலம் கழித்து சைக்கிளை அந்த மரத்தில் கட்டுவதை என் தந்தை விட்டுவிட்டார். ஸ்டாண்டு போட்ட சைக்கிளை மட்டும் மிதிக்கச் சொன்னார். நான் மிதிக்க மிதிக்க என் அருகில் அமர்ந்து சைக்கிள் ஒட்டுவதின் நெளிவு சுளிவுகளை மகிழ்ந்து உரைத்தார்.

ஒரு நாள் அவ்வாறு நான் ஸ்டாண்டு போட்ட சைக்கிளை  மிதிக்கும்போது மெல்ல பின்னே வந்த என் தந்தை அந்த ஸ்டாண்டை தட்டிவிட்டார். எனக்கு ஒரு திடீர் தடுமாற்றம் ஆனால் அதைச் சமாளித்து சைக்கிளை மிதித்தேன் நான் மிதிக்க மிதிக்க நகர்ந்தது சைக்கிள். அத்தெருவில் உள்ள அனைவரும் என்னை வியந்து பார்த்தனர்.

அந்த மாடி வீட்டை நான் கடக்கும்போது முதல்முறையாக என்னைப் பொறாமை கொண்டு பார்த்தாள் செல்வி.

அந்தத் தெரு கடைசிவரை நான் சென்று திரும்பி வந்தபோது என் வீட்டின் வெளியே பெருமிதத்தோடு என்னைப் பார்த்தபடியே நின்று கொண்டிருந்த என் தாய் மற்றும் தந்தையின் முகத்தில் கரோனாவுக்கு ஒரு மருந்து கண்டுபிடித்தது போல் ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சி.

வறுமை தோற்றது அன்பும் பொறுமையும் வென்றது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s